جمعیت جوانان سبز ایران

روی صحبت ما با مردمی است که بر عهدشان با مردانی که در عهدشان با مردم وفادار مانده اند،بی تقاوت هستند!
مگر شما همان مردمی نیستید که پس از انتخابات خرداد 88 در اعتراض برای اعاده حق خود به خیابانها آمدید و موسوی و کروبی شرافتمندانه،از همان روز اول علیرغم بدترین شرایط و بیشترین تهدیدها و فشارها،مردانه پای آرمانهای شما مردم ایستاده اند؟
شما همان مردمانی هستید که به بازداشت خمینی ملعون توسط رژیم گذشته به خیابانها ریختید و لااقل ما جوانها آیا چیزی کمتر از پدران و مادرانی داریم که باعث تسلط این رژیم سفاک بر جان و مال و ناموس ایران شدند؟
یادتان هست تا پیش از حصر خانگی این عزیزان،مرتب پیغام میدادید که وای اگر موسوی و کروبی رو بگیرن ایران قیامت میشه و چنین میشه و چنان میشه؟!
این عزیزان را حصر خانگی کردند و شما مردم بی وفا واکنشی سریع و بجا نشان ندادید و هرچه بانگ بر آوردیم که تا دیر نشده برای آزادی این عزیزان کاری کنید و تحرکی از خود نشان دهید بازهم ساکت ماندید تا این عزیزان را به زندان مثلا امن برده اند که دیگر اگر بخواهیم هیچ کاری برای آزادی آنها نمیتوانیم بکنیم و کار چنان سخت تر شده که جز با آزادی ایران این عزیزان را نمیتوان آزاد کرد ولی آیا ملت ترسویی که جراتی برای آزادی رهبران خود ندارد ،با این مدل مبارزاتی و راهپیمایی 1 روزه مانند ساک ساک کردن بازی قایم موشک بازی، کاری از پیش خواهد برد؟
این مدل حضور خیابانی 1 روزه که بدون رعایت اصول مبارزاتی و استمرار انجام میشود ومردم دوباره به خانه برمیگردند نه تنها سودمند نیست بلکه نیروهای سرکوبگر را وادار به بازداشتهای بیشتر جوانان مبارز سبز میکند و این یعنی از دست دادن بیش از پیش نیروهای بالقوه جنبش و گروه جمعیت جوانان سبز ایران برین باور است که این مدل مبارزاتی همانند آنچه راهپیمایی 3شنبه های سبز اعلام گردیده اشتباهی بزرگ است و مادامیکه مردم،مانند آنچه در تمام کشورهای عربی بپاخاسته،تصمیم به ماندن در خیابانها نگیرند و از سوی برنامه ریزان عمده تشویق به ماندن در خیابانها با اهدافی مشخص،مثلا تسخیر صداوسیمای رژیم یا زندانهای رژیم و یا هجوم به مقر بیت دیکتاتور، نشوند اینگونه حرمات مقطعی هزینه ای بی حاصل به جنبش وارد میکند زیرا که به نیروهای اشغالگر این فرصت را میدهد که اقدام به دستگیریهای گسترده بخصوص در میان دانشجویان عزیز ما زده و آنها را یکی پس از دیگری از حق تحصیل محروم کنند.
وانگهی ما هنوز نیاموخته ایم که از اشتیاهات گذشته خود درس بگیریم و تاکتیکهای هوشمندانه تری در مبارزات خود بکار گیریم و این سئوال مطرح است که واقعا چرا مردم ما جسارتی همانند آنچه در بین مردم مصر،تونس،یمن و لیبی ،که این آخری بسیار اعجاب انگیز بوده زیرا باوجود خشونتی عریان و به مراتب بیشتر از آنچه در ایران ما اتفاق افتاد با حضوری ادامه دار و بدون ترس از کشته شدن در راه آزادی با حرکتی شتابان دستگاه سرکوبگر دیکتاتور خود را به سوی اضمحلال میبرند،ندارند؟؟!
مگر ما مردمان دیار کاوه آهنگر و بابک خرمدین و ابومسلم خراسانی نیستیم و وامدار کوروش کبیر و فردوسی پاکزاد نمیباشیم؟
راستی چرا ما در شعارهایمان فرزند سزارین شده دیکتاتور ،که بخاطر وجود سرتاپا دروغ او رای ما را خوردند، را از یاد برده ایم؟!
((مرگ بر جمهوری اسلامی – چه محمود و سیدعلی و جنتی))
به خیابانها بیایید و دیگر تا آزادی ایران خانه رفتن را بر خود حرام کنیم و ازیت 3 شنبه شروع و تا 3 شنبه بعد میمانیم تا نوروز 90 را با آزادی ایران جشن بگیریم.