جمعیت جوانان سبز ایران

26 بهمن است و دیروز مردم خسته با خشم فرو خورده خود به میدان مواجهه با لشگر دیکتاتور ملعونی آمد که از روی بخت خوب خود با علم به زمان از پیش اعلام شده مردم برای حضور در خیابانها در حرکت حمایتی از خیزش مردم مصر و تونس بار دیگر به رژیم ضد ایرانی حاکم یادآوری کرد که جنبش سبز آزادیخواهانه مردم که از پس انتخابات فریبکارانه و سراسر تقلب سال 88 متولد شد علیرغم یک سال سکوت ،که تنها برای تجدید قوا بوده، نه تنها نمرده بلکه درین مدت به آرامی در حال گسترش در تمامی طبقات جامعه وشستن و خوردن پایه های لرزان نظام ولایت فقیهی ضد ایرانی خشونت طلب است.
نظامی که دکترین سیاست مزوزانه خارجی او صدور خشونت و تفرقه به دیگر کشورها بخصوص کشورهای خاورمیانه و سیاست داخلی او لجاجت بر راه و روش کهنه و پوسیده ایست که هر روز احمقانه تر به راه خود ادامه میدهد و بیشتر کشور و ملت ایران را درین باتلاق تباهی فرو میبرد، همان راه و روشی که خمینی(لعنت خدا و ملت بر او) وعمال اوست. بخصوص روحانیون و آخوندهایی که دم از درد دین میزنند ولی شنیعترین جنایات رژیم را که در تضاد با اصول انسانی و هر دیانتی است را یا نظاره گر و یا حتی مشوق آن هستند و اندک مردانی از مردان خدا مانده اند که داد مردم و درد ملت را سر داده اند همانند روحانی بزرگ آیت الله کاظمینی بروجردی که چون خواهان جدایی دین از حکومت شده اند با وضع اسفناکی در زندان رژیم اسلام نما دست و پنجه نرم میکنند و متاسفانه نیست یاریگری از ایران او!
دیروز مردم ثابت کردند که خشم فروخورده آنان چون فنری فشرده شده آماده رها شدن است و باید ضمن درود فرستادن برهمه برادران و خواهران هموطنمان که شجاهانه آگاهانه غیرت ایرانی خود را به رخ کشیدند و مانند همه دوستان جوان ما بخصوص در دانشگاههایی چون دانشگاه شریف ،که غیورانه حسر نیروهای امنیتی را شکستند و به مردم پیوستند،نکاتی را درس بگیریم و آنها را عملیاتی کنیم و با استفاده از هسته های اجتماعی به اطلاع عموم مردم برسانیم.
نکته مهم این است که سعی کنیم حال که مردم به حال و هوای اعتراض بازگشته اند همچنان با پخش اعلامیه های قدردانی و سی دی های تصاویر منتخب روز 25 بهمن و دیگر ابزار مردم را در موضع انفعال قرار دهیم.
درین حالت دیگر منتظر اعلام روز و ساعت خاص نباشیم و با اطلاع رسانی برق آسا از صبح روز دیگر مردم را برای برپایی تجمع اعتراض آمیز در عصر و شب همانروز آماده کنیم بخصوص که در زمانی باشد که ساعت اتمام کار ادارات و موسسات است و مردم با فراقت امکان حضوری حداکثری را در خیایانها دارند.
این حرکت اگر ادامه دار باشد این حسن را دارد که امکان هماهنگی نیروهای سرکوب از روزها قبل را در مقام مقایسه با روزهایی که از قبل تاریخ و ساعتش مشخص مبگردد ، بسیار کم و یا ناممکن میکند.
و با ادامه دار کردن آن همه بر جمعیت افزوده میشود هم میتوانیم هر گروه در مناطق اصلی و مرکزی شهر به هم پیوسته و به سوی محلی که در همان لحظه مردم تصمیم میگیرند ، مثلا بیت رهبری و دفتر دولت در خیایان پاستور یا زندان اوین یا صدا وسیما در خیایان ولیعصر، حرکت کنیم.
در صورت مواجهه جمعیت با نیروهای امنیتی منتظر حمله آنها به خود نباشیم و حمله پیشگیرانه را مانند آنچه مردم تونس و یمن انجام میدهند را عملی کنیم و سرباز یا نیروی لباس شخصی باید بداند که مردم او را از ملت ایران نمیداند و او را چون یک نیروی اشغالگر قلمداد میکند مادامیکه به صف مردم نپیوندد زیرا که این رژیم و دیکتاتورش همانطور که تاریخ نشان داده دیر یا زود رفتنی است و این بستگی به همت و از خود گذشتگی ما ایرانیان دارد که با دادن دست اتحاد به هم از هر گروه سیاسی ، قومی و مدهبی موقعیت ایرانمان را درک کرده و ببینیم که کسی برای مردم مصر تاریخ و زمانی مشخص نکرد و صد البته که ما به همتی بسیار بیشتر از مصریان نیاز داریم زیرا که رژیم ایدئولوژیک حاکم با ابزار دین توده هایی را شستشوی مغزی داده که از هیچ جنایت به اسم دین ابایی ندارند!
درین راه نیاز به افرادی سلحشور که با فداکاری بتوانند جرقه در میان مردم بزنند(نه از نوع عربی که دست به خود سوزی بزنند) بسیار ضروری به نظر میرسد مانند آنچه دیروز دیدیم که فردی با بالا رفتن از جرثقیل توانست سهمی در تهییج مردم ایفا کند که حتی پاییت آوردن او زحمت بسیار برای عمال سرکوبگر داشت.

ما ایرانی هستیم و در پایداری و مبارزه با ظلم اسطوره هایی چون کاوه آهنگر ، بابک خرمدین ، ابومسلم خراسانی و … و ندا و سهراب را داریم!
ما پس از آنچه ملت مصر پس از پیروزی خود از ما خواستند و یکصدا اعلام نمودند ایران کشوری است که بعد از ما آزادی را در آغوش خواهد کشید یا iran is next!
محکومیم به حضور و حمایت از آنچه آنان از ما آموخته اند…
آیا تو ایرانی از عربهایی ،که چنین نمایش شجاعت و پایداری از خود با حضوری 18 روزه در میدان تحریر مصر و خیابانهای تونس نشان دادند ، کمتر هستی؟
آیا تو اگر در تصادف ، سقوط هواپیما و زندان رژیم و یا کارگرو کارمند زحمتکشی از عواقب طرح احمقانه دولت در گرسنگی و فقر خود و خانواده مظلومش قربانی شوند جانتان فدا شود بهتر است یا در راه آزادی وطنی که تمام مواهبش در غارت دیکتاتور و رژیم آخوندی است!؟
پس دست به دست هم همدیگر را درین حضور حماسی یاری نموده و تا رسیدن به آزادی به خانه برنگردیم که اشتیاهی بزرگ است.